Ik loste een paar problemen op door grotere te creëren. Ik nodigde mijn familie uit om de kerst in mijn huis te vieren en ze accepteerden de uitnodiging. Daardoor had ik deadlinedruk waardoor ik eindelijk een mammoetproject min of meer gedaan kreeg. Mijn huis was al lang een rampgebied en voor hun bezoek moest ik elke kamer eindelijk in orde maken. De doelstelling was een schone nette huis als ze langskomen. Bijna gelukt maar niet helemaal. De laatste gedeelte deed ik samen met mijn ouders net voordat mijn broertjes en schoonzus arriveerden.
Ik wilde ook een kerstmaaltijd klaarmaken en uiteindelijk heeft mijn moeder en mijn vriend er een groot deel van gemaakt. Ik had de touwen helemaal niet in handen. Het werd gezellig maar het ging ook niet zoals ik had gehoopt. Ik wilde de menu bepalen en misschien hulp bij het maken ervan te krijgen. Nu had ik het gevoel dat ik het hulpje was, niet de chef. Mijn vriend begon vanaf het begin te zeggen "dat wil ik niet hebben, dit wil ik niet hebben" en ik had het gevoel dat ik weinig planruimte had en te weinig input van hem kreeg over wat voor Nederlandse elementen hij in onze Finse kerstmaaltijd wel wilde toevoegen. Het leek meer op twee soloartiesten die hun eigen ding doen dan een samenwerkingsduo die samen op het optimale resultaat probeert te halen. En mijn moeder had sommige dingen op mijn verzoek wel gemaakt, want ik hou niet van bepaalde kerstgerechten. Ik wilde niet heel veel moeite voor die gerechten doen en ik wist dat zij die voor thuis en voor mijn tante toch zou klaarmaken. Maar het bleef daar niet bij. Ze was me aan het "helpen" met elke maaltijd en in feite nam het van me over.
Het was wel leuk en gezellig om mijn familie op bezoek te hebben. Mijn broertjes en schoonzus hadden mijn huis nog nooit gezien en het was voor ons allemaal de eerste keer om de kerst niet bij mijn ouders te vieren. Gelukkig was er sneeuw want het betekent dat ik misschien later nog een kans krijg om ze hier voor de kerst te hebben (en hopelijk heb ik het dan wel allemaal onder controle). Zonder sneeuw voelt het niet echt als echte kerst voor ons. Maar ik vraag me af of het toch misschien wel makkelijker was geweest om de kleinere problemen van a) vluchten boeken en betalen, b) cadeautjes op tijd voor iedereen kopen en c) mijn koffer inpakken en gaan reizen en d) onder het dak van mijn ouders logeren terwijl mijn moeder iedereen gek maakt met haar laatste moment kerststress niet te ontlopen door grotere te creëren... Makkelijker misschien, maar ik denk dat het toch niet leuker zou zijn geweest. Het ging niet zoals gehoopt maar het was toch wel leuk en voor de eerste keer vierde ik kerst in mijn eigen thuis. Dat is wel iets dat ik niet had willen missen, hoewel het toch vrij chaotisch en veel drukker was dan ik het me had verbeeld.
En realistisch gezien, met mijn nieuwe ADHD-behandeling was het reizen eigenlijk toch een heel wat moeilijkere optie geweest dan zeg maar een jaar geleden. Voordat mijn medicatiedosering goed is, weet ik toch niet 4 weken vooraf voor welke hoeveelheid en welke sterkte van Concerta ik de reisdocumenten voor zou moeten vragen.Maar er komen gelukkig nog meer kerstmissen en de volgende keer wil ik er op allerlei vlakken beter voor voorbereid zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten